Novi mediji
|
|||
| TV i film |
|
Film je medij koji je po tehničkoj i izražajnoj osnovi najviše utjecao na TV. Obzirom da je film već stekao bogato iskustvo kada se TV pojavila, ona je u mnogome koristila filmske stečevine i rezultate. TV programi su bili ispunjeni filmovima, a filmski način rada je bio jedno od polazišta za ostvarivanje TV djelatnosti. Do pojave magnetoskopa, sve emisije koje se nisu realizirale “uživo” snimane su filmskom tehnikom na filmsku traku, kako bi se kasnije emitirale – filmski način rada se “preselio” na televiziju. Uz ovakav način proizvodnje došlo je i do preuzimanja ljudskih kadrova – značajan broj filmskih radnika je svoj angažman našao na televiziji. Pored načina pisanja, režije i glume, televizija je od filma preuzela publiku i gotova djela. TV postaje najveće kino na svijetu zahvaljujući kome su opstali neki filmski žanrovi – dokumentarni, kratki, namjenski, reklamni i animirani filmovi su postali prave televizijske forme (nema ih ili su veoma rijetko u kino dvoranama i žive zahvaljujući festivalima). Film i TV su audiovizualni mediji koji dijele zajedničku osnovu – konačan proizvod im je pokretna zvučna slika. Tehnički razvoj u mnogome određuje programske, produkcijske i kadrovske aspekte ovih medija. Razlike između ova dva medija su se odražavale u tehničkim karakteristikama (film kao mehaničko-optičko-kemijski, a TV kao elektronički medij) Film je u mnogim segmentima bio uzor za televiziju čija je profesionalna terminologija direktno preuzeta sa filma. Način recepcije TV programa i filmskih ostvarenja u kinu se značajno razlikuje u smislu psihološkog stanja konzumenta. Kolektivan prijam sadržaja nasuprot individualnog. Bitna razlika u recepciji sadržaja između filma i TV je i u činjenici da kino posjetilac psihološki mnogo dublje sudjeluje sa događanjima na platnu. Film stvara iluziju koja neminovno u svoje tokove uvlači svijest gledatelja. TV gledatelj na psihološkom planu ne očekuje od televizije nikakvu iluziju, već neposredan život. Sličnost ova dva medija je sadržana u samom izrazu koji je u oba slučaja okarakteriziran promenljivim kutom, planom snimanja i montažom. Obzirom da su veoma bliski, geneza međusobnog utjecaja filma i televizije se tijekom različitih perioda razvijala u nekoliko faza. Na samom početku svog razvoja televizija je bila smatrana za tehničko čudo prema kome je kinematografija imala indiferentan stav. Smatralo se da filmu od televizije ne prijeti nikakva opasnost. Pedestih godina XX stoljeća dolazi do naglog skoka broja TV prijamnika. Kolektivni način praćenja programa se postepeno zamjenjuje individualnim. U Evropi se ovaj proces dogodio nešto kasnije - u drugoj polovini pedesetih. U drugoj fazi dolazi do ekspanzije televizije – povećava se broj TV postaja, raste broj prijamnika i emitiranih sati programa. Dolazi do naglog pada posjeta kinima i smanjenja prihoda kinematografije. Film se osjeća ugroženim od strane televizije i dolazi do sukoba dva medija. Kinematografija se od ekspanzije televizije brani na 2 načina: Tehnički – koriste se tadašnje tehničke slabosti televizije (crno bijela tehnika, mali ekran i lošiji kvalitet slike) i unapređuje se tehnika kino prikazivanja – nastaju novi formati. Unapređuje se ozvučenje u kino dvoranama (stereofonija, kvadrofonija, dolby). Uvjeti u kinima se poboljšavaju (veća udobnost, drive in cinema). Dolazi do prvih eksperimenata sa 3D filmovima. Sadržajno – dolazi do razvoja žanrova koji nisu bili primjereni za TV prikazivanje. Danas je vrlo teško povući granicu između ova dva medija. Dolazi do postepenog stapanja u jedno. Sve češće govorimo o pokretnim zvučnim slikama (audiovizualnom sadržaju), a ne o filmu i televiziji zasebno. Tehnološki razvoj koji je u mnogome približio ova dva medija je digitalizacija.
|
